Intens !

Het leven in Ghana is heel intens. Je kan hier zo hard genieten van de prachtige momenten en mensen die je leert kennen maar tegelijkertijd wordt je ook geconfronteerd met veel verdriet. Zo kreeg ik daarnet te horen dat Augustina, een allerliefste verpleegster die Katsuni en mezelf verwent heeft met haar lekkere eten gedurende Katsuni zijn vrijwilligerswerk en mijn veldwerk in Sekyere, haar baby verloren heeft tijdens de geboorte. Hoewel zo iets ook kan gebeuren in België heb ik het wrange gevoel dat het gebrek aan materiaal en kennis hiervoor deels verantwoordelijk is. Op zo’n momenten voel je, je ook zo onwennig. Een gevoel van verdriet bekruipt je maar de woorden vinden om troost te bieden is moeilijk. Gelukkig kan Augustina veel steun halen uit haar religie…

Femke en Olé.

In Tamale heb ik het genoegen om te blijven overnachten bij Femke en Olé. Ik heb hier mijn eigen kamer en Femke heeft zich het afgelopen jaar getraind om eten te maken met de beschikbare Ghanese middelen en ik geniet heel hard van haar kookkunsten. Femke steunt me ook enorm in mijn onderzoek. Ze is geinterreseerd in het zelfde onderwerp en heeft vorig jaar nabij Tamale een onderzoek gedaan waarbij ze de lokale bevolking in de schijnwerpers stelde terwijl ik me vooral focus op de organisaties en de vrijwilligers, ook al interview ik ook de lokale bevolking. Ze toont me waar veel westerlingen zitten, we wisselen veel informatie en gedachten uit, ze helpt me aan contacten, en we gaan onze interviews en veldwerknotities uitwisselen, … Olé is een prima kerel. Hij leert een beetje nederlands, probeert werk te vinden, is niet beroerd om af te wassen en eet ook vegetarisch af en toe. (Wat uitzonderlijk is voor Ghanezen – een maaltijd zonder vlees, is geen maaltijd).

Larabanga.

Alvorens Mole National Parc te bezoeken dit weekend ben ik eerste even, samen met Femke en Olé, naar Larabanga gegaan. Het thuisdorp van Olé en de plek waar Femke Olé voor de eerste keer ontmoet heeft. De rit ernaar toe was prachtig! Het landschap was zo mooi en toen de zon onder ging was het echt magisch. Wachtend op de bus leerde ik ook twee duitse meisjes en één jongen kennen. De meisjes waren op reis en de jongen was een vrijwilliger, dus die ik heb mooi in Molé geinterviewd. Het waren echt enorm lieve en ondernemende mensen.

 In Larabanga bleven we slapen bij de oma. Ik ben samen met Femke in bed gedoken en ’s avonds maakten we iets ongelofelijk engs mee. Ik had het idee dat er iemand in onze kamer was en ik was heel erg bang dus porde ik Femke wakker. Ze deed haar licht aan en er was niemand! Ogh, ik was zo opgelucht. In Larabanga is de oudste moskee van Ghana en daar proberen de mensen profijt uit te halen. Het is een zeer lieve familie van Olé maar toch voelde je een zekere gespannenheid in het dorp. Er is momenteel een conflict over de moskee en de verkregen inkomsten tussen de clans. De clan waar de moskee staat beschuldigd immers de chief van één van andere 11 clans van diefstal. Het conflict groeide alsmaar wat tot twee grote gevechten heeft geleid. Momenteel gaat het geld van de moskee naar de chief van het district die het geld kan investeren waar hij wil en dus niet noodzakelijk in Larabanga. Dat is jammer want met de inkomsten van het toerisme zijn er enkele mooie zaken opgebouwd nl. een kliniek en een openbare markt. Op het moment dat het conflict begon waren ze bezig met de uitbouw van een toeristisch centrum en lopend water voor het dorp. Dat is jammer genoeg nu stopgezet.

Mole National Parc.          

Olifanten! Ik heb olifanten in hun natuurlijke habitat gezien! Ik was zo onder de indruk! Nog altijd ben ik er zeer blij om! Mole is het grootste park van Ghana!  Het hotel dat in het natuurreservaat ligt vraagt naar Ghanese normen ongelofelijk veel geld voor eten, drinken en slaapplaats maar het uitzicht is echt prachtig! En ’s avonds heb ik er even gezwommen met de duitsers. De maaltijd hebben we genomen in de kantiene waar de werknemers van Mole zelf eten. Veel goedkoper dan het restaurant en zeer lekker. Het was heel fijn, we zaten met een bende midden in een prachtig natuurgebied. De sfeer was optimaal en terwijl we naar het hotel terugwandelden keken we naar boven en zagen we een prachtige sterrenhemel! Echt zot!!

Ziekzijn en het openbaar vervoer in Ghana.

Na dit heerlijke moment kreeg ik enorm last van mijn darmen en hoge koorts. Ik lag helemaal te trillen in mijn bed en had enorme krampen in mijn darmen. Geradbraakt heb ik mijn rugzak gemaakt met de intentie om de volgende dag naar Tamale terug te keren met de bus. De bus komt normaal gezien om vier uur ’s ochtend doch hij had panne gekregen onderweg naar Mole de vorige avond. Er werd ons voorgesteld om met de jeep naar Damango te gaan en vanaf daar vervoer te vinden. Dat hebben we dan ook gedaan. In Damango namen we een grote trotto die het begin betekende voor een helse rit. Het komt waarschijnlijk mede doordat ik ziek was maar het leek alsof de buschauffeur perse ieder bult en buil in de weg wou raken. Na een paar uur zo gereden te hebben moesten we plots stoppen. De weg was geblokkeerd door zowel de bus die ons normaal gezien zou moeten oppikken in Mole als een trotto die ernaast stond en was vastgeraakt in de modder. Ondanks mijn hevige buikpijn vond ik het best een hilarisch zicht. Al die ghanezen die daar stonden met hun bagage. De verschillende bussen en vrachtwagens die niet verder konden. Na een poosje te wachten besloot onze chauffeur ‘te doen en te zien wat er zou gebeuren’ zoals hij het later uitlegde. We vroegen hem nog of we onze rugzak moesten nemen maar neen dat was niet nodig. Ik weet nog altijd niet wat die man bezielde maar hij reed zichzelf vast en kwam helemaal schuin gekanteld te staan. Dom, dom, dom, … daar was iedereen het over eens. Want nu stond onze trotto daar, schuin, klaar om te vallen in de rivier met mijn rugzak er nog in! Na een poosje waren enkele ghanese vrouwen zo dapper om hun materiaal uit de trotto te halen. Ik heb gevraagd of ze mijn rugzak er uit wouden halen, zelf zou ik het nooit gedurfd hebben. Zo schuin stond die bus. Ik heb afscheid moeten nemen van mijn sjaal, truitje en water. Een klein offer dat me toeliet om verder te gaan. Met de Molé-groep besloten we naar het volgende dorp te wandelen. Dat was best een verre trip en ik was helemaal kapot toen we aankwamen in dorp. De duitse meisjes waren echter enorm lief en gingen een cola voor me kopen en ik mocht van hun water drinken. Ondertussen werd er gebeld naar de vrijwilligersorganisatie van enkele zweedse meisjes, Syto een bekende commerciele organisatie in Ghana, om een bus te sturen. Dit kon echter een tijdje duren en ondertussen werd er afgesproken om met de pick-up naar de grote weg te gaan. Rottig was dat, die pick up. En pijn dat ik had. En slecht dat ik me voelde. Die pick-up reed door overstroomde wegen met tientallen mensen in de ladebak. Toen het busje van Syto ons tegenmoet reed en ik uit de pick-up strompelde moest ik even huilen. De chauffeur van Syto heeft de westerlingen, maar dan ook enkel de westerlingen (de twee ghanezen die ons geholpen hadden mochten niet mee ondanks protest van onze kant), naar Tamale gebracht en de zweedse meisje en mezelf naar het ziekenhuis. De dokter was al bij al een goede dokter want hij heeft mijn buik aangeraak (wat veel dokters hier in Ghana niet doen, die luisteren gewoon naar de klachten en oordelen op basis daarvan). Ondanks dat er geen malariatest gedaan werd, is de conclusie dat ik malaria heb en een infectie aan de darmen.

Hoewel ik me op dit moment niet optimaal voel, slaag ik er om toch heel gelukkig te zijn. Ik vind het best allemaal wel spannend en het is ook gewoon een hilarisch verhaal om mee te maken en te vertellen. Zo kan ik desondanks het zieke gevoel genieten van de prachtige natuur en het oorverdovend geluid van kikkers tijdens de wandeling , enorm lachen om de uitleg van de trotto chauffeur en ontroerd zijn door de vriendelijkheid van vreemden. Maak je dus vooral geen zorgen wanneer je dit leest want al bij al gaat het prima.

Veel liefs,

Susan.