Ankakwoha Obienmetobie!!

Rode sinaasappels verkopen. Echt heel fijn! Samen met Floor, Blessing en Abby. Luidkeels door het dorp rondwandelen. Iedereen vond het hilarisch! Dagen erna werd ik nog altijd geconfronteerd met dit zinnetje. Ik heb wel massa’s goed verkocht. Sommige wouden me een sinaasappel laten schillen op de ghaneese wijze maar na mijn geknoei te zien besloten ze toch maar het heft in eigen handen te nemen. Ook in de home zelf waren ze zeer blij dat ik had meegeholpen. Tijdens de pauze heb ik Belgische en Ghanese spelletjes gespeeld met de kinderen van het dorp: 1, 2, 3 piano, zakdoekjes leggen, … Mocht ik langer zijn gebleven dan zou ik hebben voorgesteld omdat even te doen. De kinderen van de straat halen door een mini speelplein even op te richten. Ik heb echt enorm hard genoten van die dag!

Regen.

Het regenseizoen is langzaamaan opnieuw begonnen. De afgelopen dagen viel vooral ’s avonds de regen met luid gekletter op de daken. Dit gepaard met bliksem en onweer.  Wanneer de regen klettert moet je echt je stem verheffen om jezelf verstaanbaar maken, met onweer is dat onmogelijk. Het is best wel eng en het blijft ook duren omdat het zowat blijft hangen tussen de bergen. Mijn gastvader was bezig met zijn laptop toen de bliksem insloeg, gelukkig viel de elektriciteit uit anders was hij er mooi niet meer geweest. Tijdens een van die regenbuien viel de elktriciteit weer eens uit. Het had iets intiems: het gekletter van de regen, Adjenim op mijn schoot, Hereafter die mijn hand neemt en zijn hoofd op mijn schouder legt en Atta Kofi aan mijn voeten. Je voelt hoe deze kinderen liefde en warmte nodig hebben. Tegelijkertijd is dit ook zeer dubbel. Ik ben nu en behoor daarmee tot een reeks van vrijwilligers die zijn geweest en waarvan het merendeel niets meer van hun laat horen. Ondanks al de vriendschap en liefde die zij gegeven en ontvangen hebben in Ghana.

Patricia.

Patricia verdient een speciale plek in deze blog. Deze knappe nederlandse dame woont in het dorpje naast me en open daarn een guesthouse. Ik heb haar verschillende keren geinterviewd voor mijn masterproef omdat ze heel wat ervaring heeft met vrijwilligers en zelf naar Banko 8 jaar geleden is gegaan als vrijwilliger. We zijn de afgelopen weken elkaars klankbord geweest. Al was het maar voor enkele uurtje en haar zalige kookkunsten, het deed zo’n deugd er even uit te zijn. Weg van het constante laai, de onfrisse geur die in het huis hangt, de nood aan entertainment. Daar kon ik gewoon even op mijn gemak zijn en fijn met haar praten

Atta Kofi I en II.

We waren in mijn kamer gezellig aan het praten over de reden waarom ze naar hier waren gekomen. Atta Kofi I vertelde me dat hij zijn broer enorm miste die hier reeds woonde. Zijn broer heeft bij de geboorte een ziekte opgelopen waardoor zijn rechterbeen en arm zijn afgezet. In het weeshuis functioneert hij zeer goed. Inclusie ten top. Ik vroeg of ze hun familie nog vaak zien en hij vertelde dat zijn grootmoeder langs kwam maar dat ze daar nu te oud voor is geworden om de hele afstand te voet te doen. De tranen stonden in zijn ogen dus stelde ik spontaan voor ‘nou  (je ziet dat ik met een nederlandse veel contact heb gehad), dan gaan wij toch gewoon naar hun?’ Twee dagen later was het zover. Na enkele taxi’s kwamen op een plekje aan waar blijkbaar iedereen wel familie is van Atta Kofi I en II. De tranen stonden in mijn ogen bij de ontmoeting. De tweeling hebben heel veel foto’s genomen en we werden begeleid door een leger van kindjes die strijden om mijn hand te schudden. Ik ga deze namiddag voor altijd in mijn hart sluiten. Het was zo’n fijn moment en heerlijke mensen. Ik werd verscheidene keren door God gezegend. En zo’n hartelijke overgrootmoeder, grootmoeders (4) en grootvader! Op de terugweg polste ik nog wat verder naar het verleden en wat ik hoorde schokte me enorm. Nana zou Atta Kofi II daar zodat weggeplukt hebben. In het begin was hij er voor een ander meisje maar zij liep weg maar dat kon Atta Kofi II natuurlijk niet. Met belofte van het helpen van zijn been is hij naar de home gekomen. Hij was de tweede persoon in de home naast Vivianne (een meisje van 16 die tevens een fysieke beperking heeft). Maar wie betaalt dat namaak been? De vrijwilliger! De goodwill van een persoon. En de vrijwilliger gaat natuurlijk niet naar zo’n afgelegen dorp. Neen een vrijwilliger gaat naar zogenaamde weeshuizen (die eigenlijk home’s zijn wat iets anders is), ziekenhuizen, scholen, … Ik vroeg hun waar ze het liefst zouden wonen en beiden verkozen hun familie!

Mijn laatste week in de home is voorbijgevlogen! Deze ochtend heb ik afscheid genomen met tranen in de ogen.  Ondertussen ben ik reeds aangekomen bij de organisatie Hand in Hand en hier zal ik een poosje verblijven om van de rust te genieten, wat thesiswerk te verrichten en mensen te interviewen. Al heb ik wat pech. Er is slechts een vrijwilligster en die vertrekt zo meteen. Terwijl er normaal gezien echt wel heel veel zijn. Ik heb dan wel weer geluk dat de oprichtster, een nederlandse dokteres, er wel is. Ik heb daarnet al even met haar gesproken en ik hoop haar te mogen interviewen.