Begrafenis .

O. Een onvermeld hoogtepunt: Katsuni en ik hebben een begrafenis meegemaakt. Wat zeg ik één begrafenis… vijf begrafenissen! Katsuni en ik wisten nauwelijks wat te verwachten. We mochten speciale begrafeniskledij lenen van onze gastouders. In lange warme zwarte gewaden met een hoofddoek vertrok ik naar de begrafenis. Het eerste gedeelte voor de feitelijke begrafenis is het religieuze gedeelte, erna volgt het culturele deel.  In de voormiddag zijn we naar de Methodisten Kerk gegaan voor de uitvaart. Mensen van overal kwamen om vaarwel te zeggen tegen hun familielid/vriend/…  Hoe rijker je bent, hoe langer je in het mortuarium kan liggen. De chiefs blijven zelfs een maand, of langer in het mortuarium liggen. Dat is het moment van het rouwen.  ’s Middags kregen we iets te eten.  Ik mocht een blikje achter de schermen werpen waar het eten gekookt werd waar me werd uitgelegd hoe je bankoe maakt.  Vervolgens gingen we naar het culturele deel van de begrafenis. Overal in het dorp waren er tenten opgesteld en klonk er muziek. Eerst worden er handen geschud. Daarna kan je plaats nemen. Mensen kunnen geld doneren. De hoeveelheid geld die gedoneerd wordt en wie het geeft, wordt dan afgeroepen voor de menigte. Familieleden doneren ook vaak goederen zoals zakdoeken, champagne, snoepgoed, water, … Dit is een heuse modeshow waarbij iedereen alles moet gezien hebben. De mensen van het dorp vonden het hilarisch dat er een geit met stropdas en zonnenbril aan werd gegeven. Aangezien Katsuni zich op een bepaald moment niet goed begon te voelen zijn we niet tot het einde gebleven.

Hoewel ik het in dit weeshuis echt wel naar mijn zin heb, viel de laatste dagen de stank die hier heerst me zo hard op. Ik weet ook niet waar het vandaag komt. De kleren? Het eten? Ik ruik niet zo goed en nu prijs ik mezelf daar echt wel gelukkig voor. Omdat we nu toch over het gebrek aan hygiene (of vreemde gewoontes) hebben. De mensen plassen hier echt overal. Ze gaan gewoon een paar stappen verder van je staan en ze plassen. In het begin vroeg ik me af of de vrouwen dit ook deden. Tot ik mijn gastmoeder wat dieper in de farm zag gaan om vervolgens rechtstaan te plassen.  Ook op straat, dan plassen ze gewoon in de goot. Ik snap dat ze liever niet naar het toilet gaan in het weeshuis. Die is gewoon ongelofelijk vies. De toiletten op de scouts zijn er niets mee in vergelijking. Blah.

Gisteren had ik een leuke avond. Ik heb Atta Kofi 1 geinterviewd. Om vervolgens enkele rekenoefeningen te geven aan de kinderen (’s avonds fungeer ik hier als leerkracht) en Solomon te helpen met het schrijven van zijn brief. Het is allemaal niet zo heel bijzonder maar toch kan ik enorm genieten van dit gelukkig samenzijn met mijn nieuwe broers en zussen. 

Stilstaan.

Ik probeer ook de tijd te vinden om even stil te staan. Dit is niet altijd even vanzelfsprekend, wat dan ook meteen het nadeel van het leven op het weeshuis is en het gebrek aan een ‘echte’ gastfamilie. Je hebt nooit een duidelijke break. Een moment waarop je wandelt tussen thuis en werk, een moment van rust. Ik heb hier natuurlijk wel mijn kamer maar het evenwicht vinden tussen ‘onderzoek’, mezelf en het dagelijks leven en werken hier is niet gemakkelijk. 

De Ghanese keuken.

Tenslotte een woordje uitleg over het eten hier. Foefoe is hier zeer populair. Dit lijkt een soort deeg maar wordt gemaakt uit platgestampte casawa, yam, plantain, … (er zijn verschillende soorten). Dit platstampen doet meteen denken aan postkaart prentjes van Afrikaanse vrouwen of mannen die met een grote stok iets aan het maken zijn in een soort houten pot. Wel ze maken dus foefoe. Verder bestaan de maaltijden uit faceonthewall (een bruin gelijksoortig papje van gedroogde gemalen casawa met water), een mini stukje kip/konijn/vis en een rode of groene pikante saus. Ik krijg af en toe rijst. Ik lust gelukkig al het Afrikaanse eten maar af en toe mis ik de Belgische keuken met al zijn variaties. Ik ga dan ook spaghetti maken vandaag voor het weeshuis.