Waka, Waka!

Ik maak Shakira hier nog populairder dan ze waarschijnlijk reeds is (afgaande op marktspulletjes). Bij het zingen van dit liedje beginnen de kleinsten spontaan te dansen. Het mag gezegd worden die Afrikaanse heupen kunnen er wat van! Muziek en dans vrolijken de dagen op. Zelfs op de schoonheidswedstrijden is dit een belangrijk onderdeel. Er zijn verscheidene traditionele dansen, elk met hun eigen naam. Het onderscheiden van deze dansen en hun namen is echter nog een moeilijke opdracht.

O Ho De Sej

How are you? is - naast obruni (Twi voor witte dame) - een vaak gehoorde uitspraak. De mensen in het dorp zijn een beetje verbaasd of schaterlachen wanneer je in Twi antwoord 'eje' of 'moheje'. Beiden kunnen vertaal worden als ‘I’m fine’. Antwoord je trouwens ‘I’m good’ dan heerst er verwarring allom. Je hoort ‘I’m fine’ te zeggen. Het engels van de meeste personen in dit dorpje is trouwens niet schitterend, bij velen is de kennis beperkt tot enkele basiswoorden en zinnen waarmee ze zich kunnen uitdrukken. Margaret (mijn gastmama) kan bijvoorbeeld enkel thank you, your diner is ready en shower zeggen. De midwife van Sekyere vertelde me vandaag dat de kwaliteit van het onderwijs in dit dorp nogal laag is. De leraars geven wel les in het Engels maar de kinderen begrijpen hun vaak niet. Ondanks dat het onderwijs gratis is en voor de lagere school gepaard gaat met een gratis maaltijd doorlopen verscheidene kinderen niet een volledig schoolprogramma. De kinderen van het weeshuis mogen zich dan ook gelukkig wanen dat onderwijs een prioriteit is voor Nana en Margaret.

Onderzoek

Een eerste fase is voltooid. Ik heb verschillende dagen Katsuni gevolgd die overdag werkt in het ziekenhuis. Gisterenavond heb ik hem geinterviewd over zijn ervaringen en bedenkingen in verband met ontwikkelingshulp en vrijwilligerswerk.Vandaag heb ik de verpleegsters en de midwife geinterviewd. Het was de laatste dag van Augustine, een allerliefste verpleegster. Morgen gaat ze naar haar hometown om te bevallen. Het is blijkbaar de gewoonte om dit te doen omdat de moeder dan meehelpt de eerste weken. Ze wil een jaar voor haar kindje zorgen alvorens ze opnieuw gaat werken. Katsuni vertelde me dat ze hem enorm veel heeft bijgeleerd. Ik denk dat de appreciatie wederzijds is want vaak heeft ze voor Katsuni een lunch gemaakt. Ik mocht er vandaag ook van meegenieten! Plantain met een hutsepotje van casawa, ajuin, palmolie en vis.

In Banku (het dorpje naast Sekyere) woont Patricia, een nederlandse die hier sinds 1,5 jaar woont en een guesthouse opent. We kwamen elkaar per toeval tegen en het was fijn om even Nederlands te kunnen praten met iemand! Ik ga haar zeker interviewen voor mijn onderzoek want ze heeft veel ervaring met vrijwilligers. Ze stuurde me vandaag ook dat ik op haar kon rekenen in noodgevallen en dat is gewoon altijd fijn om te horen. Femke is trouwens vandaag ook gearriveerd in Ghana en over enkele dagen spreken we af in Kumasi! Het is leuk om hier een vriendin te hebben uit je thuisland ook al is ze verscheidene uren van me verwijderd!

Kumasi is zo'n intense stad. Het is een stad die zich niet laat omschrijven in woorden. Hectisch is wel het minste dat je kan zeggen. Zelfs op zondag, wat blijkbaar een rustigere dag is, is deze stad in constante beweging. Ik ben er dit weekend naar toe gegaan samen met Katsuni, Michael en Atta the first. We zijn op zoek gegaan naar ingredienten om zelf eens te kijken voor onze gigantisch grote gastfamilie. Het vinden van peper bleek de grootste uitdaging te zijn. Alles wordt hier ook de markt gekocht of in kleine winkeltjes aan de straatkant. Een supermarkt heb ik hier nog niet bezocht. IKEA heeft nog niet de Afrikaanse bodem bereikt dus alles wordt langs de straatkant verkocht: bedden, kleerkasten, stoelen, ... En die worden dan op de trotto geladen. Een glimlach verschijnt telkens wanneer ik weer een taxichauffeur zie rijden die absoluut zijn rijbewijs niet heeft. Dit zorgt trouwens voor een eigen economie, de politieagenten krijgen wat geld toegestopt opdat ze in ruil hun ogen toeknijpen.

Ik ben nu reeds 14 dagen in Ghana en ik voel me thuis in het weeshuis! Waar ik oorspronkelijk echter een enorme dosis energie had, voel ik dat mijn lichaam de laatste dagen tegenstrubbelt. Aan mijn oorspronkelijk tempo kan ik dit niet lang volhouden dus heb ik gisteren een rustigere dag genomen waarbij ik vooral voor mijn onderzoek ben bezig geweest. De kinderen geven het hier trouwens zelf aan: ‘you should rest’. Waar ik in het begin nogal koppig mezelf wou bewijzen grijp ik nu deze opmerkingen aan om inderdaad even te zitten alvorens me weer ergens in te smijten. Ik wil zoveel mogelijk uit deze weken hier halen en trachten een meerwaarde te betekenen voor dit weeshuis. Hard werken en willen leren is de manier om respect te verdienen en ik voel dat de relaties met de meesten sterker worden. Het zijn de kleine dingen (knuffels, mijn hand vastnemen, het delen van koekjes, …)  die me enorm veel energie geven.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik de kans heb om dit mee te maken! Ik voel dat ik hier enorm veel zal uit leren en dat er daar ook af en toe een minder moment bij hoort stoort me niet. De foto’s die ik meeheb van jullie hangen ondertussen al mooi uit op mijn kamer maar van heimwee heb ik tot nu toe nog geen last gehad! Oeft! Bedankt om me op de hoogte te houden!! De e-mails  van hotmail kan ik jammer genoeg niet openen (het internet gaat daarvoor te slecht) maar het voelt goed aan dat jullie aan me denken! Bedankt daarvoor!

Ik zal proberen enkele foto’s op te loaden wanneer ik naar de stad ga!

Zoen!