Tot nu toe ben ik nog niet geconfronteerd geweest met het gebrek aan Afrikaans tijdbesef. In het weeshuis is er een bepaalde dagindeling en die wordt gevolgd. Zo hoort het ook op een boerderij, anders blijft het werk zich opstapelen. Wanneer er geconcludeerd wordt dat ze ‘tired’ zijn, stoppen ze wel. Het vervolg kan morgen wel. Alles vraagt hier ook enorm veel tijd: de kleren wassen, het koken voor meer dan 20 man op een kampvuur, …

Een grappige anekdote over de gedeelde taxi van afgelopen week. Deze is voor een kilometer in gang geduwd door een man alvorens hij begon te werken. Het was hilarisch! Ik kon niets anders dan schaterlachen terwijl de chauffeur met grootse gebaren zijn motorkap opendeed, prutste en weer toe deed.

Zondag ochtend zijn Katsuni, Michael en ik op een rondtrip vertrokken alvorens Katsuni het vliegtuig terug nam naar Hongarije. Eerst zijn we naar Kumasi gegaan om een gesprek te hebben met de organisatie. Nana Osei heeft ons toen enkele keilelijke t-chirts gegeven met het logo van de organisatie erop. Die laat ik alvast in het weeshuis achter want reclame maken voor deze man weiger ik te doen. Nadat we geld zijn gaan afhalen bij de bank, zijn we met de trotto naar Femke gegaan die op dat moment ook in Kumasi was. Femke is een zalig meid met wie ik sociale en culturele antropologie heb gestudeerd en die dit jaar een jaar in Ghana gaat wonen bij haar vriend Ole. Het was een spetterend weerzien! En o zo fijn om nederlands te praten en je hart eens te luchten! We hebben honderd uit gepraat en ze heeft me nog enkele tips gegeven. Nadat we samen iets gegeten hebben langs de weg, zijn we op zoek gegaan naar een trotto naar Cape Coast. Daar zijn we ’s avonds aangekomen. Ik heb mezelf na al die tijd beloond op lekker westers eten: een slaatje, een sandwich met tonijn en rode wijn.

 Omdat we onze tijd optimaal wouden benutten zijn vroeg opgestaan de volgende dag om naar Kakum National Park te gaan. Kakum  is bekend voor zijn 333 meter lange touwbruggen die 40 meter hoog hangen. Ondanks mijn hoogtevrees heb ik de lange tour gedaan. Hoewel dit park 40 grote zoogdieren (waaronder luipaarden, olifanten en apen) telt, hebben we enkel kunnen genieten van de prachtige vlinders en vogels.  Onze gids was super vriendelijk en ik heb hem ronduit vragen gesteld over de (zogenaamde) betrokkenheid van de lokale gemeenschap, de chiefs, …  NCRC is hier trouwens ook sterk aanwezig (net zoals in Jordanië). Terug in Cape Coast zijn we het slavenkasteel gaan bezoeken en hebben we een lange wandeling langs het strand gedaan. Cape Coast is trouwens een verademing na het veel drukkere Kumasi.  Je kan de oceaan overal ruiken en voelen. Rond half zes waren we in ons hotel terug toen Katsuni nog eens naar zijn papieren keek. Wat bleek: zijn vliegtuig vertrok niet om half zes ’s avonds maar om half zes ’s ochtends de volgende dag in Accra. Nana Osei (de man van de organisatie) had dit verkeerd opgeschreven! Gelukkig keek Katsuni nog eens naar al zijn papieren anders had hij zijn vliegtuig gemist. We hebben vlug onze rugzak gemaakt, de taxi genomen en de trotto naar Accra. Het voelde aan als een race tegen de klok! De chauffeur van de trotto was zo vriendelijk. Hij heeft ons rechtstreeks naar de vlieghaven gebracht!! Ik was er enorm opgelucht over want ik zou me niet veilig voelen ’s avonds in Accra. Ik denk dat het echt een pechdag was voor Katsuni want in de vlieghaven werd zijn visa kaart ingeslikt door een automaat. Gelukkig had ik nog genoeg geld om het eten te betalen en een taxi naar ons hotel in Accra. We hebben Katsuni uitgezwaaid en naar het hotel gegaan om te slapen.

Maandag zijn Michael en ik naar Koforidua en de Boti Falls getrokken! De Boti Falls waren adembenemend en rustig! Tijdens het weekend zijn er blijkbaar massa’s toeristen, voornamelijk vrijwilligers die het weekend vrij hebben en enkele Ghanezen. De rechterstroom van de waterval is mannelijk omdat die veel krachtiger is dan de vrouwelijke. Na een fikse wandeling in de bergen hadden we een prachtig uitzicht! Onderweg kwamen we de woonplaats van de voorouders tegen, een speciale rots (ik zou niet weten hoe het te beschrijven maar foto’s volgen) en de driestammige palm. Ik heb enorm genoten van de het klimmen en dalen! Het voelen dat je lichaam bijna niet meer kan maar toch weer een grens kan overschrijden doet me deugd.

Mijn nieuwgierigheid om dit land verder te ontdekken groeit! Ik kijk er al naar uit om naar de organisatie hand in hand te gaan over enkele weken, om vervolgens twee weken in Tamale te verblijven bij Femke! Dit is een enorm vriendelijk land waar je met een glimlach, en af en toe op je strepen staan, veilig kan reizen. Alhoewel ik me gisteren toch even onveilig voelde, een meisje van dertien jaar (schat ik) keek me echt als bezeten aan terwijl ze om geld vroeg. Mocht ik in hekserij geloven dan zou ik haar zeker beschuldigen. H

Deze week hoop ik het tweede deel van mijn onderzoek af te ronden en contacten te leggen met andere organisaties zoals vrijwillig Afrika en CID Ghana. Maar ook wil ik (al is dat misschien zeer utopisch) contacten leggen met de tourism board, NCRC, peace corps, …

Het gaat goed met me! Het weer is hier mild doordat ik tussen de bergen leef! Wat m’n gezondheid betreft heb ik wel problemen met darmen en maag. Maar niets om zich ongerust over te maken. Ik denk regelmatig aan de mensen thuis (echter zonder al te veel heimwee) en heel vaak wil ik mijn ervaringen met jullie delen! Hopelijk lukt het op deze wijze toch een beetje!

Veel liefs!

Susan.