Het is onmogelijk om al de indrukken die ik gekregen heb van Ghana weer te geven: de taxi chauffeurs die duidelijk niet allemaal hun rijbewijs gehaald hebben, de prachtige bergen, de camion die ondertussen al vier dagen in de gracht ligt vlak voor ons huis en de prachtige natuur. Ik leef in het dorpje Sekyere dat tussen de bergen ligt. Je moet eerst een half uurtje over een baantje met aarde rijden alvorens je er bent. Het is hier zo ongelofelijk rustig en dat luchtte me zo op na eerst een dag in de hectische stad Kumasi doorgebracht te hebben. Geiten, schapen, kippen, katten en tamme honden lopen hier vrij rond. En wanneer het te hard regent is er geen elektriciteit en is het internet signaal amper aanwezig. Ik voel dat deze omgeving me enorm veel rust brengt en ik geniet van ieder moment dat ik hier ben.
Ik leef niet zoals ik gedacht had in een gastfamilie maar in het weeshuis zelf! En dat is prima! Nana en Margaret leiden het weeshuis en zijn prima mensen. Nana (een soort van eretitel) is de onderchief van Sekyere waardoor er vaak mensen langskomen. Hij neemt de tijd om met me te praten en kan zelfs enkele woordjes nederlands door de vele vrijwilligers die hier al komen sinds 2001. De kinderen zijn stuk voor stuk pareltjes en ik heb ze voor eeuwig in mijn hart gesloten. Deze kinderen werken enorm hard, en ik probeer daarbij te helpen. Mijn handen liggen een beetje open van al het harde werken. Mijn taken zijn de afwas, af en toe es vegen, het douchen van de twee kleinste kapoenen tweemaal per dag, het starten van de movie, ik geef wat franse les aan Sapoo en naai met enorm veel geduld dat ik thuis niet kan opbrengen. Ik doe het echter met veel plezier en ik merk dat het geapprecieerd wordt door zowel de kleine als de grote kinderen. Blessing vertelde me tijdens haar douche beurt dat ik behoorde tot de good volunteers. Het deed enorm veel deugd om dat te horen. Verder heb ik een Japanse collega Katsumi die' n fantastische kerel is. Hij werkt in het ziekenhuis overdag.
Ik heb de eerste week vooral gebruikt voor het finding of my feets om es Clifford Geertz te citeren. Ik tracht ook wat Tswi te leren. Ik heb hier al enkele diepgaande gesprekken gevoerd en mijn dagboek word volop gebruikt om zoveel mogelijk al mijn ervaringen te onthouden. Ik ga hier een prachtige tijd beleven, dat staat vast.
Ik leef niet zoals ik gedacht had in een gastfamilie maar in het weeshuis zelf! En dat is prima! Nana en Margaret leiden het weeshuis en zijn prima mensen. Nana (een soort van eretitel) is de onderchief van Sekyere waardoor er vaak mensen langskomen. Hij neemt de tijd om met me te praten en kan zelfs enkele woordjes nederlands door de vele vrijwilligers die hier al komen sinds 2001. De kinderen zijn stuk voor stuk pareltjes en ik heb ze voor eeuwig in mijn hart gesloten. Deze kinderen werken enorm hard, en ik probeer daarbij te helpen. Mijn handen liggen een beetje open van al het harde werken. Mijn taken zijn de afwas, af en toe es vegen, het douchen van de twee kleinste kapoenen tweemaal per dag, het starten van de movie, ik geef wat franse les aan Sapoo en naai met enorm veel geduld dat ik thuis niet kan opbrengen. Ik doe het echter met veel plezier en ik merk dat het geapprecieerd wordt door zowel de kleine als de grote kinderen. Blessing vertelde me tijdens haar douche beurt dat ik behoorde tot de good volunteers. Het deed enorm veel deugd om dat te horen. Verder heb ik een Japanse collega Katsumi die' n fantastische kerel is. Hij werkt in het ziekenhuis overdag.
Ik heb de eerste week vooral gebruikt voor het finding of my feets om es Clifford Geertz te citeren. Ik tracht ook wat Tswi te leren. Ik heb hier al enkele diepgaande gesprekken gevoerd en mijn dagboek word volop gebruikt om zoveel mogelijk al mijn ervaringen te onthouden. Ik ga hier een prachtige tijd beleven, dat staat vast.
Amai, werken in een Afrikaanse weeshuis moet niet altijd even gemakkelijk zijn, maar ooooh zo voldoeninggevend! :) Je foto's met de kinderen zijn ook heel pakkend! Chapeau!
BeantwoordenVerwijderen