Begrafenis .

O. Een onvermeld hoogtepunt: Katsuni en ik hebben een begrafenis meegemaakt. Wat zeg ik één begrafenis… vijf begrafenissen! Katsuni en ik wisten nauwelijks wat te verwachten. We mochten speciale begrafeniskledij lenen van onze gastouders. In lange warme zwarte gewaden met een hoofddoek vertrok ik naar de begrafenis. Het eerste gedeelte voor de feitelijke begrafenis is het religieuze gedeelte, erna volgt het culturele deel.  In de voormiddag zijn we naar de Methodisten Kerk gegaan voor de uitvaart. Mensen van overal kwamen om vaarwel te zeggen tegen hun familielid/vriend/…  Hoe rijker je bent, hoe langer je in het mortuarium kan liggen. De chiefs blijven zelfs een maand, of langer in het mortuarium liggen. Dat is het moment van het rouwen.  ’s Middags kregen we iets te eten.  Ik mocht een blikje achter de schermen werpen waar het eten gekookt werd waar me werd uitgelegd hoe je bankoe maakt.  Vervolgens gingen we naar het culturele deel van de begrafenis. Overal in het dorp waren er tenten opgesteld en klonk er muziek. Eerst worden er handen geschud. Daarna kan je plaats nemen. Mensen kunnen geld doneren. De hoeveelheid geld die gedoneerd wordt en wie het geeft, wordt dan afgeroepen voor de menigte. Familieleden doneren ook vaak goederen zoals zakdoeken, champagne, snoepgoed, water, … Dit is een heuse modeshow waarbij iedereen alles moet gezien hebben. De mensen van het dorp vonden het hilarisch dat er een geit met stropdas en zonnenbril aan werd gegeven. Aangezien Katsuni zich op een bepaald moment niet goed begon te voelen zijn we niet tot het einde gebleven.

Hoewel ik het in dit weeshuis echt wel naar mijn zin heb, viel de laatste dagen de stank die hier heerst me zo hard op. Ik weet ook niet waar het vandaag komt. De kleren? Het eten? Ik ruik niet zo goed en nu prijs ik mezelf daar echt wel gelukkig voor. Omdat we nu toch over het gebrek aan hygiene (of vreemde gewoontes) hebben. De mensen plassen hier echt overal. Ze gaan gewoon een paar stappen verder van je staan en ze plassen. In het begin vroeg ik me af of de vrouwen dit ook deden. Tot ik mijn gastmoeder wat dieper in de farm zag gaan om vervolgens rechtstaan te plassen.  Ook op straat, dan plassen ze gewoon in de goot. Ik snap dat ze liever niet naar het toilet gaan in het weeshuis. Die is gewoon ongelofelijk vies. De toiletten op de scouts zijn er niets mee in vergelijking. Blah.

Gisteren had ik een leuke avond. Ik heb Atta Kofi 1 geinterviewd. Om vervolgens enkele rekenoefeningen te geven aan de kinderen (’s avonds fungeer ik hier als leerkracht) en Solomon te helpen met het schrijven van zijn brief. Het is allemaal niet zo heel bijzonder maar toch kan ik enorm genieten van dit gelukkig samenzijn met mijn nieuwe broers en zussen. 

Stilstaan.

Ik probeer ook de tijd te vinden om even stil te staan. Dit is niet altijd even vanzelfsprekend, wat dan ook meteen het nadeel van het leven op het weeshuis is en het gebrek aan een ‘echte’ gastfamilie. Je hebt nooit een duidelijke break. Een moment waarop je wandelt tussen thuis en werk, een moment van rust. Ik heb hier natuurlijk wel mijn kamer maar het evenwicht vinden tussen ‘onderzoek’, mezelf en het dagelijks leven en werken hier is niet gemakkelijk. 

De Ghanese keuken.

Tenslotte een woordje uitleg over het eten hier. Foefoe is hier zeer populair. Dit lijkt een soort deeg maar wordt gemaakt uit platgestampte casawa, yam, plantain, … (er zijn verschillende soorten). Dit platstampen doet meteen denken aan postkaart prentjes van Afrikaanse vrouwen of mannen die met een grote stok iets aan het maken zijn in een soort houten pot. Wel ze maken dus foefoe. Verder bestaan de maaltijden uit faceonthewall (een bruin gelijksoortig papje van gedroogde gemalen casawa met water), een mini stukje kip/konijn/vis en een rode of groene pikante saus. Ik krijg af en toe rijst. Ik lust gelukkig al het Afrikaanse eten maar af en toe mis ik de Belgische keuken met al zijn variaties. Ik ga dan ook spaghetti maken vandaag voor het weeshuis.

Tot nu toe ben ik nog niet geconfronteerd geweest met het gebrek aan Afrikaans tijdbesef. In het weeshuis is er een bepaalde dagindeling en die wordt gevolgd. Zo hoort het ook op een boerderij, anders blijft het werk zich opstapelen. Wanneer er geconcludeerd wordt dat ze ‘tired’ zijn, stoppen ze wel. Het vervolg kan morgen wel. Alles vraagt hier ook enorm veel tijd: de kleren wassen, het koken voor meer dan 20 man op een kampvuur, …

Een grappige anekdote over de gedeelde taxi van afgelopen week. Deze is voor een kilometer in gang geduwd door een man alvorens hij begon te werken. Het was hilarisch! Ik kon niets anders dan schaterlachen terwijl de chauffeur met grootse gebaren zijn motorkap opendeed, prutste en weer toe deed.

Zondag ochtend zijn Katsuni, Michael en ik op een rondtrip vertrokken alvorens Katsuni het vliegtuig terug nam naar Hongarije. Eerst zijn we naar Kumasi gegaan om een gesprek te hebben met de organisatie. Nana Osei heeft ons toen enkele keilelijke t-chirts gegeven met het logo van de organisatie erop. Die laat ik alvast in het weeshuis achter want reclame maken voor deze man weiger ik te doen. Nadat we geld zijn gaan afhalen bij de bank, zijn we met de trotto naar Femke gegaan die op dat moment ook in Kumasi was. Femke is een zalig meid met wie ik sociale en culturele antropologie heb gestudeerd en die dit jaar een jaar in Ghana gaat wonen bij haar vriend Ole. Het was een spetterend weerzien! En o zo fijn om nederlands te praten en je hart eens te luchten! We hebben honderd uit gepraat en ze heeft me nog enkele tips gegeven. Nadat we samen iets gegeten hebben langs de weg, zijn we op zoek gegaan naar een trotto naar Cape Coast. Daar zijn we ’s avonds aangekomen. Ik heb mezelf na al die tijd beloond op lekker westers eten: een slaatje, een sandwich met tonijn en rode wijn.

 Omdat we onze tijd optimaal wouden benutten zijn vroeg opgestaan de volgende dag om naar Kakum National Park te gaan. Kakum  is bekend voor zijn 333 meter lange touwbruggen die 40 meter hoog hangen. Ondanks mijn hoogtevrees heb ik de lange tour gedaan. Hoewel dit park 40 grote zoogdieren (waaronder luipaarden, olifanten en apen) telt, hebben we enkel kunnen genieten van de prachtige vlinders en vogels.  Onze gids was super vriendelijk en ik heb hem ronduit vragen gesteld over de (zogenaamde) betrokkenheid van de lokale gemeenschap, de chiefs, …  NCRC is hier trouwens ook sterk aanwezig (net zoals in Jordanië). Terug in Cape Coast zijn we het slavenkasteel gaan bezoeken en hebben we een lange wandeling langs het strand gedaan. Cape Coast is trouwens een verademing na het veel drukkere Kumasi.  Je kan de oceaan overal ruiken en voelen. Rond half zes waren we in ons hotel terug toen Katsuni nog eens naar zijn papieren keek. Wat bleek: zijn vliegtuig vertrok niet om half zes ’s avonds maar om half zes ’s ochtends de volgende dag in Accra. Nana Osei (de man van de organisatie) had dit verkeerd opgeschreven! Gelukkig keek Katsuni nog eens naar al zijn papieren anders had hij zijn vliegtuig gemist. We hebben vlug onze rugzak gemaakt, de taxi genomen en de trotto naar Accra. Het voelde aan als een race tegen de klok! De chauffeur van de trotto was zo vriendelijk. Hij heeft ons rechtstreeks naar de vlieghaven gebracht!! Ik was er enorm opgelucht over want ik zou me niet veilig voelen ’s avonds in Accra. Ik denk dat het echt een pechdag was voor Katsuni want in de vlieghaven werd zijn visa kaart ingeslikt door een automaat. Gelukkig had ik nog genoeg geld om het eten te betalen en een taxi naar ons hotel in Accra. We hebben Katsuni uitgezwaaid en naar het hotel gegaan om te slapen.

Maandag zijn Michael en ik naar Koforidua en de Boti Falls getrokken! De Boti Falls waren adembenemend en rustig! Tijdens het weekend zijn er blijkbaar massa’s toeristen, voornamelijk vrijwilligers die het weekend vrij hebben en enkele Ghanezen. De rechterstroom van de waterval is mannelijk omdat die veel krachtiger is dan de vrouwelijke. Na een fikse wandeling in de bergen hadden we een prachtig uitzicht! Onderweg kwamen we de woonplaats van de voorouders tegen, een speciale rots (ik zou niet weten hoe het te beschrijven maar foto’s volgen) en de driestammige palm. Ik heb enorm genoten van de het klimmen en dalen! Het voelen dat je lichaam bijna niet meer kan maar toch weer een grens kan overschrijden doet me deugd.

Mijn nieuwgierigheid om dit land verder te ontdekken groeit! Ik kijk er al naar uit om naar de organisatie hand in hand te gaan over enkele weken, om vervolgens twee weken in Tamale te verblijven bij Femke! Dit is een enorm vriendelijk land waar je met een glimlach, en af en toe op je strepen staan, veilig kan reizen. Alhoewel ik me gisteren toch even onveilig voelde, een meisje van dertien jaar (schat ik) keek me echt als bezeten aan terwijl ze om geld vroeg. Mocht ik in hekserij geloven dan zou ik haar zeker beschuldigen. H

Deze week hoop ik het tweede deel van mijn onderzoek af te ronden en contacten te leggen met andere organisaties zoals vrijwillig Afrika en CID Ghana. Maar ook wil ik (al is dat misschien zeer utopisch) contacten leggen met de tourism board, NCRC, peace corps, …

Het gaat goed met me! Het weer is hier mild doordat ik tussen de bergen leef! Wat m’n gezondheid betreft heb ik wel problemen met darmen en maag. Maar niets om zich ongerust over te maken. Ik denk regelmatig aan de mensen thuis (echter zonder al te veel heimwee) en heel vaak wil ik mijn ervaringen met jullie delen! Hopelijk lukt het op deze wijze toch een beetje!

Veel liefs!

Susan.

contact

Een echt adres heb ik niet. Ik zou het adres van mijn organisatie kunnen geven maar naar mijn mening loopt het behoorlijk mis met mijn organisatie (en dan bedoel ik natuurlijk niet het weeshuis waar ik feitelijk verblijf maar de organisatie die de contacten legt). Het weeshuis zelf heeft geen adres, wel een postbus. Aangezien ik hier slechts twee weken meer verblijf is het wat onzinnig om dat adres te geven. Post zou hier toch niet meer op tijd aankomen.

Wel heb ik een nieuw gsm nummer: 0033 0164 4980.

Mijn oud gsm nummer gebruik ik niet meer in Ghana, eigenlijk al sinds mijn aankomst niet meer. Dus mijn excuses mocht ik niet op je sms geantwoord hebben!

Liefs,

Susan.

Waka, Waka!

Ik maak Shakira hier nog populairder dan ze waarschijnlijk reeds is (afgaande op marktspulletjes). Bij het zingen van dit liedje beginnen de kleinsten spontaan te dansen. Het mag gezegd worden die Afrikaanse heupen kunnen er wat van! Muziek en dans vrolijken de dagen op. Zelfs op de schoonheidswedstrijden is dit een belangrijk onderdeel. Er zijn verscheidene traditionele dansen, elk met hun eigen naam. Het onderscheiden van deze dansen en hun namen is echter nog een moeilijke opdracht.

O Ho De Sej

How are you? is - naast obruni (Twi voor witte dame) - een vaak gehoorde uitspraak. De mensen in het dorp zijn een beetje verbaasd of schaterlachen wanneer je in Twi antwoord 'eje' of 'moheje'. Beiden kunnen vertaal worden als ‘I’m fine’. Antwoord je trouwens ‘I’m good’ dan heerst er verwarring allom. Je hoort ‘I’m fine’ te zeggen. Het engels van de meeste personen in dit dorpje is trouwens niet schitterend, bij velen is de kennis beperkt tot enkele basiswoorden en zinnen waarmee ze zich kunnen uitdrukken. Margaret (mijn gastmama) kan bijvoorbeeld enkel thank you, your diner is ready en shower zeggen. De midwife van Sekyere vertelde me vandaag dat de kwaliteit van het onderwijs in dit dorp nogal laag is. De leraars geven wel les in het Engels maar de kinderen begrijpen hun vaak niet. Ondanks dat het onderwijs gratis is en voor de lagere school gepaard gaat met een gratis maaltijd doorlopen verscheidene kinderen niet een volledig schoolprogramma. De kinderen van het weeshuis mogen zich dan ook gelukkig wanen dat onderwijs een prioriteit is voor Nana en Margaret.

Onderzoek

Een eerste fase is voltooid. Ik heb verschillende dagen Katsuni gevolgd die overdag werkt in het ziekenhuis. Gisterenavond heb ik hem geinterviewd over zijn ervaringen en bedenkingen in verband met ontwikkelingshulp en vrijwilligerswerk.Vandaag heb ik de verpleegsters en de midwife geinterviewd. Het was de laatste dag van Augustine, een allerliefste verpleegster. Morgen gaat ze naar haar hometown om te bevallen. Het is blijkbaar de gewoonte om dit te doen omdat de moeder dan meehelpt de eerste weken. Ze wil een jaar voor haar kindje zorgen alvorens ze opnieuw gaat werken. Katsuni vertelde me dat ze hem enorm veel heeft bijgeleerd. Ik denk dat de appreciatie wederzijds is want vaak heeft ze voor Katsuni een lunch gemaakt. Ik mocht er vandaag ook van meegenieten! Plantain met een hutsepotje van casawa, ajuin, palmolie en vis.

In Banku (het dorpje naast Sekyere) woont Patricia, een nederlandse die hier sinds 1,5 jaar woont en een guesthouse opent. We kwamen elkaar per toeval tegen en het was fijn om even Nederlands te kunnen praten met iemand! Ik ga haar zeker interviewen voor mijn onderzoek want ze heeft veel ervaring met vrijwilligers. Ze stuurde me vandaag ook dat ik op haar kon rekenen in noodgevallen en dat is gewoon altijd fijn om te horen. Femke is trouwens vandaag ook gearriveerd in Ghana en over enkele dagen spreken we af in Kumasi! Het is leuk om hier een vriendin te hebben uit je thuisland ook al is ze verscheidene uren van me verwijderd!

Kumasi is zo'n intense stad. Het is een stad die zich niet laat omschrijven in woorden. Hectisch is wel het minste dat je kan zeggen. Zelfs op zondag, wat blijkbaar een rustigere dag is, is deze stad in constante beweging. Ik ben er dit weekend naar toe gegaan samen met Katsuni, Michael en Atta the first. We zijn op zoek gegaan naar ingredienten om zelf eens te kijken voor onze gigantisch grote gastfamilie. Het vinden van peper bleek de grootste uitdaging te zijn. Alles wordt hier ook de markt gekocht of in kleine winkeltjes aan de straatkant. Een supermarkt heb ik hier nog niet bezocht. IKEA heeft nog niet de Afrikaanse bodem bereikt dus alles wordt langs de straatkant verkocht: bedden, kleerkasten, stoelen, ... En die worden dan op de trotto geladen. Een glimlach verschijnt telkens wanneer ik weer een taxichauffeur zie rijden die absoluut zijn rijbewijs niet heeft. Dit zorgt trouwens voor een eigen economie, de politieagenten krijgen wat geld toegestopt opdat ze in ruil hun ogen toeknijpen.

Ik ben nu reeds 14 dagen in Ghana en ik voel me thuis in het weeshuis! Waar ik oorspronkelijk echter een enorme dosis energie had, voel ik dat mijn lichaam de laatste dagen tegenstrubbelt. Aan mijn oorspronkelijk tempo kan ik dit niet lang volhouden dus heb ik gisteren een rustigere dag genomen waarbij ik vooral voor mijn onderzoek ben bezig geweest. De kinderen geven het hier trouwens zelf aan: ‘you should rest’. Waar ik in het begin nogal koppig mezelf wou bewijzen grijp ik nu deze opmerkingen aan om inderdaad even te zitten alvorens me weer ergens in te smijten. Ik wil zoveel mogelijk uit deze weken hier halen en trachten een meerwaarde te betekenen voor dit weeshuis. Hard werken en willen leren is de manier om respect te verdienen en ik voel dat de relaties met de meesten sterker worden. Het zijn de kleine dingen (knuffels, mijn hand vastnemen, het delen van koekjes, …)  die me enorm veel energie geven.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik de kans heb om dit mee te maken! Ik voel dat ik hier enorm veel zal uit leren en dat er daar ook af en toe een minder moment bij hoort stoort me niet. De foto’s die ik meeheb van jullie hangen ondertussen al mooi uit op mijn kamer maar van heimwee heb ik tot nu toe nog geen last gehad! Oeft! Bedankt om me op de hoogte te houden!! De e-mails  van hotmail kan ik jammer genoeg niet openen (het internet gaat daarvoor te slecht) maar het voelt goed aan dat jullie aan me denken! Bedankt daarvoor!

Ik zal proberen enkele foto’s op te loaden wanneer ik naar de stad ga!

Zoen!

een korte introductie

Nog maar twee dagen verstreken en alweer een heleboel sterke verhalen! Ik heb kat gegeten! Deze wordt eerst gedood door tegen een muur te gooien in een zak. Dit is gevaarlijk want als de kat niet van de eerste keer dood is krabt ze je ogen uit. Sarfo moest dit dan ook doen. Daarna wordt de pels van de kat verwijderd om ze vervolgens te roosteren op een kampvuur. Het is hier trouwens elke avond kampvuur eten! Ideaal voor de gedoodverfde sjimmers. Vervolgens eten ze bijna alles op zelfs het hoofd en de darmen. De lever is een van de beste stukken. Dus die mag ik dus opeten. Er is ook een tweeling, door mij gedoopt als Atta the first and Atta the second. Atta the first is een echt sterk figuur. Hij weet enorm veel over de natuur en legt mij uit welke sinaasappels je wel en niet kan eten, hoe je plantain herkent en Kasawa. Atta the second is een enorm sterke kerel, fan van het nemen van foto's en knuffels. Solomon is een zeer trotse kerel van twaalf jaar oud. Samen doen we 's ochtends de afwas. Hij is een zot goede voetballer en is helemaal opengebloeid de afgelopen dagen. Met Addo ben ik deze ochtend om water gegaan. Hij is een knappe jongen van negen jaar. Hij kan al enorm veel dragen op zijn hoofd. Hij is een schitterende keeper en met zijn glimlach zal hij nog veel harten doen breken. Junior en Michael zijn de oudste kerels hier, 18 jaar. Ze zijn beter in mijn laptop dingen dan mij. Deze ochtend heb ik met hun geweed. Zwaar werk, maar zij doen het iedere voormiddag. Junior heeft herexamens dus hij ontsnapt aan heel wat klusjes. 's Avonds gaan ze altijd naar Club 15 de plaatselijke bar. Flo heeft me een klapliedje geleerd. Zij was meteen zo open, ze straalt de hele dag. Bovendien is ze een veel betere keeper dan mij (maar dat verbaast dan ook niemand). Over Blessing heb ik reeds verteld in mijn vorige blog. Hij wordt enkel nog innemender. Abby, oftwel Abraham, heeft me geleerd dat iedereen een Twi en een engelse naam heeft. Hij is een deugeniet die ik nog niet volledig doorgrond heb. Hij is ook pas gearriveerd na enkele dagen dat ik hier was. Hereafter, heeft alvast de meest speciale naam. Hij draagt zoveel op zijn hoofd. Hij werkt enorm hard bij het kappen van het firewood. Gladys is 18 jaar oud en wil dokter worden! Ze zal hierin zeker slagen. Ze lijkt me enorm slim en is hier de kokkin voor iedereen. Ze kan heel goed jongens nadoen, die universeel met hun broeken tot onder hun kont lopen hun handen in hun kruis. Onze leuze is dan ook Boys are Toys. Ik heb haar gisteren wat beter leren kennen en ze is echt fantastisch. Ik kan niet anders dan deze kinderen te respecteren!! Tot hier een korte introductie. Zij zitten hier allemaal rond mij, te staren niet hoe ik type en willen allemaal vernoemd worden.  Een kleine ps van Atta the first: maar natuurlijk willen ze vooral dat je naar hier komt en hun allemaal persoonlijk leert kennen.  

Eerste indrukken...

Het is onmogelijk om al de indrukken die ik gekregen heb van Ghana weer te geven: de taxi chauffeurs die duidelijk niet allemaal hun rijbewijs gehaald hebben, de prachtige bergen, de camion die ondertussen al vier dagen in de gracht ligt vlak voor ons huis en de prachtige natuur. Ik leef in het dorpje Sekyere dat tussen de bergen ligt. Je moet eerst een half uurtje over een baantje met aarde rijden alvorens je er bent. Het is hier zo ongelofelijk rustig en dat luchtte me zo op na eerst een dag in de hectische stad Kumasi doorgebracht te hebben. Geiten, schapen, kippen, katten en tamme honden lopen hier vrij rond. En wanneer het te hard regent is er geen elektriciteit en is het internet signaal amper aanwezig. Ik voel dat deze omgeving me enorm veel rust brengt en ik geniet van ieder moment dat ik hier ben.

Ik leef niet zoals ik gedacht had in een gastfamilie maar in het weeshuis zelf! En dat is prima! Nana en Margaret leiden het weeshuis en zijn prima mensen. Nana (een soort van eretitel) is de onderchief van Sekyere waardoor er vaak mensen langskomen. Hij neemt de tijd om met me te praten en kan zelfs enkele woordjes nederlands door de vele vrijwilligers die hier al komen sinds 2001. De kinderen zijn stuk voor stuk pareltjes en ik heb ze voor eeuwig in mijn hart gesloten. Deze kinderen werken enorm hard, en ik probeer daarbij te helpen. Mijn handen liggen een beetje open van al het harde werken. Mijn taken zijn de afwas, af en toe es vegen, het douchen van de twee kleinste kapoenen tweemaal per dag, het starten van de movie, ik geef wat franse les aan Sapoo en naai met enorm veel geduld dat ik thuis niet kan opbrengen. Ik doe het echter met veel plezier en ik merk dat het geapprecieerd wordt door zowel de kleine als de grote kinderen. Blessing vertelde me tijdens haar douche beurt dat ik behoorde tot de good volunteers. Het deed enorm veel deugd om dat te horen. Verder heb ik een Japanse collega Katsumi die' n fantastische kerel is. Hij werkt in het ziekenhuis overdag.

Ik heb de eerste week vooral gebruikt voor het finding of my feets om es Clifford Geertz te citeren. Ik tracht ook wat Tswi te leren. Ik heb hier al enkele diepgaande gesprekken gevoerd en mijn dagboek word volop gebruikt om zoveel mogelijk al mijn ervaringen te onthouden. Ik ga hier een prachtige tijd beleven, dat staat vast.