Leren.

In deze kleine twee maanden dat ik deel mocht uitmaken van de verscheidene Ghanese culturen heb ik al enorm veel geleerd. Ik krijg de kans om me te verdiepen in ontwikkelingssamenwerking, vrijwilligerswerk, Ghana, … De dagdagelijkse gesprekken en interviews gaven me reeds zo veel inzichten. Zo valt het me op hoe sterk Ghana afhankelijk is van het buitenland! Ik ervaar dat het tof is om hetgene dat ik geleerd heb te kunnen toepassen maar ook hoe moeilijk het soms is om bepaalde relativistische standpunten vol te houden bij confronterende verhalen. Ik hoop hierover meer te weten te komen thuis wanneer ik me kan storten in de literatuur. Er zijn nog steeds dingen die onduidelijk zijn, die ik nog te weten wil komen, … Femke en ik hadden hierover onlangs een gesprek. Zij is hier al zo vaak en lang geweest en nog steeds heeft ze het gevoel zoveel niet te snappen.

Een deel van het leerproces is ook afscheid nemen. Dit doen we in stijl met een klein feestje met bier, sangria, leuk gezelschap, lekker eten, een prachtige afscheidspeech van Mr. Isakkoh die me bijna deed huilen, heerlijke knuffels, lachen, … Dit heb ik donderdag gedaan. Femke, Ole, Sam en ik zijn erna nog even pizza gaan eten waarbij er vrolijk werd verder gekletst over dwergen, pirates of the carribean, obsessies, toekomstplannen, … Vandaag heb ik in intiemere kring afscheid genomen. Femke was zo aardig om een heerlijke maaltijd voor me klaar te maken waarbij ze zelf somasa’s heeft klaargemaakt met ’n slaatje! Echt smullen geblazen! Haar creativiteit en geduld bij het koken is echt bewonderenswaardig. Ik ga niet alleen haar enorm missen (de afgelopen weken zijn we sterk naar elkaar toegegroeid) maar ook haar kookkunsten. Van Nicolas heb ik een prachtige mat gekregen, gemaakt door blinden uit het rehabilitationcentrum uit dankbaarheid voor mijn tijd hier bij Vrienden van Kassim. Het is echt ’n mooi cadeau maar ik voel me er ook wat stom bij want ik heb eigelijk niets gedaan. Ik heb er gewoon meegedraaid als onderzoeker enkele dagen. Nicolas is ongetwijfeld een uniek persoon met een enorm warm hart. Zijn vriendelijkheid, geduld en gastvrijheid kent echt geen grenzen.  

 ‘Het gaat niet om ergens naartoe te gaan maar veeleer om helemaal hier te zijn.’

Hoe ik het ook draai of keer. De dagen zitten vol. Het onderzoeker zijn is een voltijdse bezigheid die gepaard gaat met lezen, voorbereiden, interviews, interviews plannen, veldwerknotities nemen en gedetailleerd uitschrijven. Toch heb ik hier ook de tijd om gewoon even te rusten en te genieten van kleine zaken. Het lezen van boek buiten terwijl de zon langzaam ondergaat en de kinderen met veel gegiechel spelletjes spelen, gesprekjes met het buurmeisje, sangria avondjes, de prachtige gesprekken met Femke, het drinken van een lokaal biertje uit de kalabas en voor de eerste keer een huwelijksaanzoek krijgen! (Jaha! Ik heb er eindelijk één gekregen! (Ok, het was dan wel van een man van 50 maar mijn eer is toch mooi gered)). Ik hoop dat ik in België deze levensstijl waarbij mijn dagen niet volgepland zijn kan volhouden. Het wordt een heuse uitdaging! Maar als ik zelfs maar een glimp van deze levensstijl kan behouden in België zal ik al heel erg tevreden zijn. Het is vreemd om te bedenken hoe België is, vanuit Ghana. Het zal surrealistisch zijn om terug te zijn.

Ik vind het moeilijk om mensen aan te spreken voor een interview. Ik doe het wel (mijn dagen zitten vol met interviews) maar toch is er altijd een soort van drempel. Een drempel die ik niet voelde in Jordanië waar er een sfeer heerste van samenwerken, zoeken naar informatie, mensen bellen, … Ik denk dat het fantastische gezelschap van Liesbeth als medeonderzoekster/student daar ook veel mee te maken had. Ik ben wel altijd zeer trots als ik die drempel weer eens overschreden heb en er een interview weer opzit waarvan ik denk dat het voor beide kanten een meerwaarde was. Ik denk dat het voor velen best een leuk moment is. De ervaring dat iemand met ongebreidelde aandacht naar jou zit te luisteren, meedenkt, reageert, vragen stelt, je aanzet tot denken, … Ik denk dat heel wat geinterviewden dat best kunnen apprecieren. Ik ben benieuwd waar deze gesprekken naartoe zullen leiden… welke rode draad ik kan ontdekken maar zeker ook hoe verschillend de ervaring is van persoon tot persoon. Ik ben heel erg blij met mijn onderwerpskeuze juist ook omdat het zo breed is!

Bolgatanga.

Ik geniet nog steeds van elk moment, en elke dag ben ik dankbaar voor deze kans om drie maanden op een heel andere plek te leven en mijn weg te vinden. Het brengt me zoveel bij. Dit gevoel is nog zoveel sterker als ik aan het reizen ben. Dit weekend ben ik nog even naar Bolga teruggekeerd om nog drie interviews af te nemen met vrijwilligers. De prachtige trotrorit door het heerlijke landschap maakte me weer enorm gelukkig. Het is echt zot om door kilometers natuur te rijden en dan plots door een klein dorpje weer te passeren. Ook de interactie met het kindje voor me maakte de reis tot wat het was. Het was fijn om te zien hoe graag de moeder en de vader hun zoon zagen. In Bolga aangekomen werd ik meteen terug in het onderzoek gesmeten maar erna kon ik mijn eerste Ghanese voetbalwedstrijd zien! Als vrouwen, en al zeker blanke vrouwen, waren we een uitzonderlijk fenomeen. Het was echt fijn om aan vrouwenklets te doen terwijl mannen zich aan het afbeulen zijn om in de hitte achter een bal te redden. Om even voetbal – dat natuurlijk veeeel complexer is – hier toe te reduceren. Het kuieren door de stad, het opzoek gaan naar het etnografisch museum (absoluut onvindbaar), het onmoeten van toffe ghanezen, lange avonden met biertjes en whisky, de prachtige lederen handtassen, … Ik zal enkele heerlijke herinneringen aan Bolga overhouden.

Bongo.

Zaterdag zijn Sam en ik naar Bongo getrokken. Deze trip staat geboekstaafd als één van de hoogtepunten uit mijn reis. Het was echt te onwerklijk! Na een trotroritje kwamen we terug in een hartelijke gemeenschap waar de ‘you are welcome’ je om de oren vliegt! We slopen een padje in het maïsveld in de hoop dat dit ons zou brengen naar de Bongo Hills. Dit padje bracht ons door een prachtige natuur waarvan we beiden enorm konden genieten. De zon, de gigantische stenen her en der verspreid, het waterstroompje, bergen langs beide kanten, … We zijn ook de berg ingeklommen! Dit vond ik echt zalig! De fysieke uitdaging is gewoon enorm en het gevoel van voldoening achteraf is niet te beschrijven!! Woorden konden dit prachtig landschap en het heerlijke gevoel niet weergeven. Stilte, glimlachen, alles opnemen, …  Het is zo fijn om even het bewandelde pad af te gaan en gewoon heerlijk zelf je pad te banen. We gingen aan een prachtig meer zitten om te picknicken. We vulden ons met heerlijke ananas, kokosnoot, banaan en dronken gretig van ons water! Op de achtergrond en ook van dichterbij speelden kinderen en jongeren in het water, zagen we hoe kuddes koeien, geiten, schapen, de muziek op een zelfgemaakt blaasinstrument, proberen om er zelf eens op te spelen, het klimmen in een boom, het delen van brood met de kinderen, heerlijk verdwalen, wandelen, je weg terugvinden, zwaaien naar de kindjes, …

Morgen vroeg-vroeg vertrek ik naar Accra! En zaterdag pik ik dan Jonas op aan het vliegveld! De tijd vliegt nu echt voorbij en het gure belgische weer staat bijna op me te wachten.

Ik wens jullie het allerbeste!

Liefs,

Susan.